Muzyka rockowa osiągnęła szczyt możliwości. Większość gatunków rockowych zostało wyniesionych do poziomu, który coraz trudniej osiągnąć. Ciężko jest szukać nowych możliwości rozwoju w tradycyjnych odmianach rocka. Pojawiło się więc wiele zespołów, które "mieszają" różne gatunki muzyki rockowej, lub łączą ją z odmiennymi gatunkami muzycznymi, takimi jak funk, rap, reggae czy techno. Jedynym nowym czysto rockowym gatunkiem, który pojawił się na krótką chwilę, jest grunge.


Country Home
White Line
Fx!#in' Up
Over And Over
Love To Burn
Farmer John
Mansion On The Hill
Days That Used To Be
Love And Only Love
Mother Earth (Natural Anthem)
Neil Young jest uważany za prekursora grunge'u, gatunku, który zmienił oblicze rocka w dekadzie lat 90-tych. Brudny i powolny riff gitarowy, drapieżność i chropowatość, luz i spontaniczność to tylko niektóre określenia, jakimi można obdarzyć płytę "Ragged Glory". Płytę, która bezpośrednio poprzedza nastanie ery grunge'u w rocku. Na płycie króluje gitarowy rock, podany z odpowiednią werwą, ale też pewnym bałaganiarstwem i niechlujstwem. W muzyce czuć ducha hippisowskiej ery miłości i wolności, co szczególnie podkreślają nostalgiczne, ale równocześnie gorzkie teksty. Po przesłuchaniu tej płyty nikt nie będzie miał wątpliwości, kto jest ojcem grunge'u i wzorem dla takich twórców, jak choćby Pearl Jam.
Enter Sandman
Sad But True
Holier Than Thou
The Unforgiven
Wherever I May Roam
Don't Tread On Me
Through The Never
Nothing Else Matters
Of Wolf And Man
The God That Failed
My Friend Of Misery
The Struggle Within
Płytą "Master Of Puppets" Metallica stworzyła kanon muzyki thrashmetalowej. Nagrywając swój piąty album Metallica wraca do korzeni i tworzy najlepszą płytę, jaka kiedykolwiek się ukazała. "Metallica" jest albumem doskonałym. Każdy dźwięk, jaki pojawia się na płycie, jest na swoim miejscu, w żadnym momencie nie ma się wrażenia, że czegoś brakuje lub jest za dużo. Po poszukiwaniach bardziej rozbudowanych form, muzycy postawili na prostotę, co w ich wypadku oznacza równe tempo, mało skomplikowane kompozycje i ograniczenie wyszukanych aranżacyjnie poszukiwań instrumentalistów. Każdy gra to co powinien przy pomocy najprostszych środków. I tak powstał album doskonały, perfeksyjnie dopracowany, trzymający w napięciu ponad 60 minut.
Once
Even Flow
Alive
Why Go
Black
Jeremy
Oceans
Porch
Garden
Deep
Release
Alive (Live)
Wash
Dirty Frank
Nirvana wypromowała pochodzący z Seattle gatunek rocka - grunge. Po tym zespole na szerokie wody wypłynęło kilka innych zespołów. Debiut grupy Pearl Jam to chyba najlepsza płyta rodzącego się nurtu grunge. Innym wykonawcom czegoś brakowało. Płyta "Ten" jest kwintesencją tego, co nazywane jest grungem. Moc swoją czerpie ona z formy przekazu. Siłą napędową muzyki grunge jest sposób śpiewania wokalisty. Głos Eddiego Veddera jest przesiąknięty emocjami, bardzo często negatywnymi. Wywołuje on u słuchacza jakiś niepokój. Sama muzyka jest w swym charakterze punkowa, ale brzmienie jest jakby bardziej spokojne i poukładane, dostosowane do głosu wokalisty. Słychać w muzyce bunt przeciw temu, co proponuje współczesna muzyka rockowa.
Innuendo
I'm Going Slightly Mad
Headlong
I Can't Live Without You
Don't Try So Hard
Ride The Wild Wind
All God's People
These Are The Days Of Our Lives
Delilah
The Hitman
Bijou
The Show Must Go On
Ponad 15 lat kazali czekać fanom muzycy grupy Queen na rozwinięcie utworu "Bohemian Rhapsody". Przez wszystkie te lata Queen tworzył bardzo różnorodny materiał. Tamten utwór był namiastką tego, co zespół stworzyć miał na zakończenie kariery. To, co w skrócie zostało w nim podane, wypełniło całą płytę "Innuendo". Na płycie mamy więc utwory hardrockowe i ballady, krótkie i bardziej rozbudowane, szybkie i spokojne. Ciągle zmienia się proponowana przez grupę muzyka. Jest to dzieło dopracowane do najdrobniejszego szczegółu. Album jest jednak popisem wokalnym Freddiego Mercury. Pokazuje on pełną skalę swoich możliwości wokalnych i interpretacyjnych. Wspaniałe pożegnanie z fanami.
The Power Of Equality
If You Have To Ask
Breaking The Girl
Funky Monks
Suck My Kiss
I Could Have Lied
Mellowship
The Righteous & The Wicked
Give It Away
Blood Sugar Sex Magik
Under The Bridge
Naked In The Rain
Apache Rose Peacock
The Greeting Song
My Lovely Man
Sir Psycho Sexy
They're Red Hot
Grupa Red Hot Chili Peppers zaproponowała kolejną modyfikację klasycznego hardrocka. Przez lata grupa balansowała między funkiem i rockiem. Kolejne propozycje zespołu były albo za bardzo funkowe albo zbyt rockowe. Na tym albumie zespół w końcu wyważył proporcje między funkiem i rockiem. Ogromny sukces albumu "Blood Sugar Sex Magik" wynika z umiejętnego i ciekawego połączenia funkującego basu z rockową gitarą. I większym bohaterem jest tutaj chyba grający na basie Flea. Mimo tego, że gitarzysta pokazuje cały swój kunszt m.in. w utworze "Under The Bridge". Także śpiewajacy lub raczej mówiący Anthony Kiedis wypracował styl, który stał się charakterystyczny dla grupy. Połączenie tych trzech elementów sprawiło, że promowana przez piękną balladę płyta podbiła rockowych fanów. Przy produkcji płyty większego znaczenia nabrało także zacięcie koncertowe zespołu, dlatego album jest żywy, melodyczny i emanujący radością grania.
Jimmy Olsen's Blues
What Time Is It
Little Miss Can't Be Wrong
Forty Or Fifty
Refrigerator Car
More Than She Knows
Two Princes
Off My Line
How Could You Want Him?
Shinbone Alley/Hard To Exist
Nie jest to płyta genialna, nowatorska czy wnosząca wiele do rozwoju muzyki rockowej. Nie jest to nawet płyta znanego wykonawcy, która ugruntowałaby jego pozycję. W natłoku metalowych, punkowych czy grunge'owych rzeczy płyta "Pocketfull Of Kryptonite" zespołu Spin Doctors wyróżnia się pozytywnie. Grupa zaproponowała powrót do korzeni, czysty rock'n'roll końca lat 60-tych. Nie jest to bynajmniej tylko odtwarzanie starych patentów. W muzyce zespołu słychać nawiązanie także do bardziej współczesnych gatunków, w tym funku i reggae. Jest w tym jakaś świeżość i łatwość grania. Słychać, że muzycy podchodzą do tego co robią z luzem i rezerwą, bawią się muzyką. I to wystarczy.
Bombtrack
Killing In The Name
Take The Power Back
Settle For Nothing
Bullet In The Head
Know Your Enemy
Wake Up
Fistful Of Steel
Township Rebellion
Freedom
Lata 90-te przyniosły modę na łączenie różnych gatunków muzycznych. Rage Against The Machine na swoim debiucie udanie połączyło metal z rapem. Płyta "Rage Against The Machine" daje do zrozumienia, że mieszanka dwóch znanych rzeczy może dać nową jakość. Zespół połączył dwa gatunki, których siłą przewodnią jest energia i dynamika. Na czoło wysuwa się bardzo sugestywny i czytelny sposób rapowania Zacka De La Rochy oraz nowatorski, charakterystyczny sposób grania na gitarze Toma Morello. A wszysko nakręca pulsująca, lekko funkująca sekcja rytmiczna. Rage Against The Machine poprzez swoją muzykę prowadzą walkę polityczną. Dlatego muzyka zespołu powala swoim przekazem, nie można przejść obok niej obojętnie.
Mouth For War
A New Level
Walk
Fucking Hostile
This Love
Rise
No Good (Attack The Radical)
Live In A Hole
Regular People (Conceit)
By Demons Be Driven
Hollow
O ile Metallica, Slayer i Anthrax stworzyły podstawy thrash metalu, to Pantera na płycie "Vulgar Display Of Power" doprowadziła tę formę muzyczną do perfekcji. Ta płyta to pokaz mocy zespołu. Szybko grane riffy gitarowe i prawdziwy metalowy krzyk wokalisty wytrzymują porównanie z najlepszymi dokonaniami Wielkiej Trójki. Stworzona przez Panterę muzyka ma siłę, która powali niejednego. A równocześnie dużą oryginalność, witalność i świeżość brzmienia. Zaprezentowane przez grupę brzmienie to najprawdziwsza żywa tkanka współczesnego metalu - muzyka szaleńcza i brutalna.
Drive
Try Not To Breathe
The Sidewinder Sleeps Tonite
Everybody Hurts
New Orleans Instrumental No. 1
Sweetness Follows
Monty Got A Raw Deal
Ignoreland
Star Me Kitten
Man Of The Moon
Nightswimming
Find The River
R.E.M. wyrosło na popularnym na początku lat 80-tych rocku gitarowym. Rocku bardzo oszczędnym i spokojnym, a w wykonaniu zespołu brzmiącym niezwykle świeżo i nowocześnie. I od debiutu aż do płyty "Automatic For The People" styl zespołu nie zmienił się w sposób diametralny. Obserwować możemy jedynie ewolucję pozycji wokalisty w zespole. Wokalista na tej płycie stał się postacią pierwszoplanową. Momentami nasuwa się wrażenie, że zespół tylko akompaniuje Stipe'owi. Lecz to tylko wrażenie, gdyż pozostali muzycy tworzącą bardzo poruszające gitarowe brzmienie. A muzykę uszlachetniają wykorzystane w tle instrumenty smyczkowe i dęte.
Nigger
The Truth
Rosegrove
Don't Get Me Wrong
I Need You
Catch Me
Warfair
Wonderful World
Sad To See Your Sorrow
I Don't Care
Grupa Clawfinger zaproponowała ciekawą mieszankę rapu, funku i metalu. W większości przypadków utwory budowane są na podobnej zasadzie, wedle której wokalista rapuje w rytm gitarowego podkładu. Na płycie "Deaf Dumb Blind" zespół penetruje rejony muzyczne, w których od lat poruszają się Faith No More czy Rage Against The Machine. I w muzyce zespołu słychać wiele podobieństw i zapożyczeń od obu zespołów. Są one niedościgłymi wzorami dla muzyków grupy. Mimo tych wszystkich zarzutów, muzyka Clawfingera może się podobać, przede wszystkim ze względu na brak charakterystycznego wokalisty. Górę bierze tutaj sama muzyka, zaś głos wokalisty jest tylko jednym z instrumentów.
I Wanna Get High
I Ain't Goin' Out Like That
Insane In The Brain
When The Shit Goes Down
Lick A Shot
Cock The Hammer
Lock Down
3 Lil' Putos
Legalize It
Hits From The Bong
What Go Around Come Around, Kid
A To The K
Hand On The Glock
Break Em Off Some
W historii rocka wiele jest grup, które czerpały z muzyki hiphopowej, by wymienić Beastie Boys, Faith No More czy Rage Against The Machine. Wpływ tej muzyki na rozwój rocka jest niezaprzeczalny. Natomiast wśród wszystkich hiphopowych płyt warto zwrócić uwagę na album "Black Sunday" zespołu Cypress Hill. Wyróżnia się on przede wszystkim kojarzącym się z rockiem nastrojem i klimatem. Słuchając tej płyty ma się wrażenie, że w każdej chwili pojawi się mocniejsze uderzenie gitary i ze spokojnego utworu rapowego wyłoni się kompozycja w stylu Red Hot Chili Peppers czy Faith No More. Choć nie słychać tego wprost, w muzyce wychwycić można fascynacje muzyków niektórymi gatunkami rocka, w tym rocka gotyckiego. Rytmiczność i melodyjność kompozycji hiphopowych połączona jest na tej płycie z nastrojowymi klimatami wielu rockowych gatunków. Album ten jest pomostem między dwoma gatunkami muzycznymi, tym razem reprezentującym "ten drugi" styl muzyczny.
About A Girl
Come As You Are
Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam
The Man Who Sold The World
Pennyroyal Tea
Dumb
Polly
On A Plain
Something In The Way
Plateau
Oh Me
Lake Of Fire
All Apologies
Where Did You Sleep Last Night
Nirvana jest jednym z prekursorów jedynego nowego gatunku rockowego, jaki wyłonił się w latach 90-tych. Grunge podany przez zespół na płycie "Nevermind" powalił na kolana cały rockowy świat, zespołowi przynosząc światową sławę. Jednak na koncertowej płycie "MTV Unplugged In New York" zespół wypada lepiej niż na płytach studyjnych. Dopiero tutaj słychać siłę tego zespołu. Utwory zagrane spokojniej i ciszej pozwalają zrozumieć, dlaczego Nirvana i cały nurt grunge zdobyły taką popularność. O jakości Nirvany bezsprzecznie decyduje śpiew Kurta Cobaina, w ostrzejszych wersjach trochę przytłumiony. Głos czasami przejmujący, czasami uspokajający bądź niepokojący, smutny i radosny. Poprzez głos Cobain potrafił wyrazić każde uczucie. Dopiero na tym koncercie słychać także spontaniczość i nastrojowość utworów. A i grając akustycznie zespół umie dać czadu.
Let Me Drown
My Wave
Fell On Black Days
Mailman
Superunknown
Head Down
Black Hole Sun
Spoonman
Limo Wreck
The Day I Tried To Live
Kickstand
Fresh Tendrils
4th Of July
Half
Like Suiside
She Likes Surprises
Muzyka zespołu Soundgarden przynosi specyficzną odmianę grunge'u. Poza punkowo-grunge'owymi korzeniami zespołu, wyraźnie słychać w muzyce grupy fascynację dokonaniami zespołu Black Sabbath i klimatami orientalnymi. Jest ona też bardziej hardrockowa niż większości zespołów tego nurtu. Generalnie, nie znając pochodzenia zespołu, można śmiało określić Soundgarden jako grupę metalową. I nie byłoby w tym nic niestosownego, ponieważ zespół znakomicie balansuje między tymi dwoma gatunkami. Prezentowana na płycie "Superunknown" muzyka w największym stopniu oddaje istotę grunge-metalu grupy. Z jednej strony instrumentaliści proponują ostrą, czadową i ciężką jazdę metalową, z drugiej zaś wokalista śpiewa w grunge'owym stylu. Szybka i ostra gitara przeciwstawiona spokojnej, wręcz emocjonalnej wokalizie to kwintesencja proponowanej przez zespół muzyki. A jeżeli jeszcze wiele utworów zapada w pamięć, tym lepiej broni się ten album i soundgardenowa koncepcja grania.
Time To Relax
Nitro (Youth Energy)
Bad Habit
Gotta Get Away
Genocide
Something To Believe In
Come Out And Play
Self Esteem
It'll Be A Long Time
Killboy Powerhead
What Happened To You?
So Alone
Not The One
Smash
"Punk's not dead". Przekonuje o tym grupa Offspring i jej płyta "Smash". Prościutkie sekwencje akordów i perkusyjne galopady nabrały naprawdę niesamowitego wymiaru w połączeniu z wyjątkowym głosem wokalisty i straceńczą energią wykonania. Patent zespołu na muzykę polega na szybkim tempie, skandowanym refrenie i charakterystycznym sposobie prowadzenia gitary. O wyjątkowości tego albumu decyduje wykorzystanie nietypowych rzeczy, które powodują, że punkowa muzyka Offspring może być równocześnie przebojowa. Przebojowość tej muzyki nie musi oznaczać komercji. Prawdą jest to, ze trafia ona do wielu grup społecznych, nie tylko wywodzących się z marginesu społecznego.
Wildhoney
Whatever That Hurts
The Ar
25th Floor
Gaia
Visionaire
Kaleidoscope
Do You Dream Of Me?
Planets
A Pocket Size Sun
Album "Wildhoney" to dźwiękowa podróż w stronę muzyki oryginalnej, przesyconej mistycznym nastrojem i prowokującej ciekawe refleksje. Muzyka tworzona przez Tiamat to wywodzące się z death metalu rozbudowane i bardzo stonowane kompozycje, czasami przypominające dokonania zespołów rocka progresywnego. Płyta zespołu, mimo podziału na utwory, jest całością. Najważniejszy w muzyce jest klimat, uczucia, atmosfera i emocje. Jest to bardzo osobista i intymna muzyka. Tiamat czasami daje się ponieść także wcześniejszym fascynacjom i gdzieniegdzie usłyszeć można ostrzejszy i cięższy riff. Pozostałością po starych czasach jest także deathowy sposób śpiewania wokalisty.
Burnout
Having A Blast
Chump
Longview
Welcome To Paradise
Pulling Teeth
Basket Case
She
Sassafras Roots
When I Come Around
Coming Clean
Emenius Sleepus
In The End
F. O. D.
Z muzyki grupy Green Day, zaprezentowanej na płycie "Dookie", emanuje punkowa energia. Jednak mimo tego całego punkowego kopa, brak w tym wszystkim zaangażowania i ideologii, jaka cechowała punkową muzykę przełomu lat 70-tych i 80-tych. Chłopaki grają swoją muzykę na luzie, nie starając się niczego udowadniać. Ich piosenki są chwytliwe i przebojowe, co dla zespołu nie jest żadną ujmą. Oni po prostu dobrze bawią się grając to co lubią. A wychodzi im to naprawdę nieźle. Zespół pokazuje, czym jest postpunk. Muzyką bardzo dynamiczną i melodyjną, nie można też nic zarzucić muzykom i ich umiejętnościom technicznym.
If These Are Good Times
Thing
No Fronts
Pull My Finger
Who's The King?
Strip Song
Queen
In The Doghouse
Funnel King
What Comes Around
Hardcore to amerykańska odmiana muzyki punkowej, trochę cięższa i szybsza. Dog Eat Dog to jeden z przedstawicieli nowojorskiej sceny hardcore'owej. Na płycie "All Boro Kings" proponują klasyczny hardcore, doprawiony wieloma elementami pochodzącymi z innych gatunków, takich jak reggae, hip hop czy jazz. I poprzez włączenie do ciężkiego hardcore'u elementów muzyki z natury radosnej powstała bardzo ciekawa płyta. Muzyka na niej zawarta jest równocześnie wolna i szybka, przytłaczająco ciężka i przyjemnie lekka. Słychać, że płyta była tworzona na luzie, bez narzuconego z góry wyobrażenia co do końcowego efektu. Ciekawostką jest włączenie do instrumentarium saksofonu.
Get Out
Ricochet
Evidence
The Gentle Art Of Making Enemies
Star A.D.
Cuckoo For Caca
Caralho Voador
Ugly In The Morning
Digging The Grave
Take This Bottle
King For A Day
What A Day
The Last To Know
Just A Man
Proponowany przez Faith No More na poprzednich płytach charakterystyczny styl na "King For A Day ... Fool For A Lifetime" przybiera nową postać. Zespół poszerzył zasób wykorzystanych przez siebie gatunków muzycznych o cięższe odmiany rocka, w tym thrash metal czy hardcore. Faith No More nadal w sposób nieskrępowany bawi się różnymi konwencjami. Zmienił jedynie proporcje stosowanych przez siebie gatunków. Poruszając się nadal w znanych już sobie klimatach, zespół zaczął wykorzystywać w większym stopniu ciężki rock. Spowodowało to większe urozmaicenie samej muzyki, jak i przesunięcie środka ciężkości w kierunku metalu. W przypadku tego zespołu wychodzi to jedynie z korzyścią dla słuchacza.
Enchantment
Hallowed Land
The Last Time
Forever Failure
Once Solemn
Shadowkings
Elusive Cure
Yearn For Change
Shades Of God
Hands Of Reason
I See Your Face
Jaded
Muzyka Paradise Lost to swego rodzaju układanka, mozaika. Elementami tej mozaiki są znane gatunki, takie jak thrash metal w wykonaniu zespołu Metallica, heavy metal spod znaku Black Sabbath czy Iron Maiden oraz rock gotycki w stylu Field Of The Nephilim czy Sisters Of Mercy. W poszczególnych utworach zmieniają się tylko ich proporcje. Jednak są to tylko elementy tworzące pewną całość. I ta całość jest niepowtarzalna i wyjątkowa. Jej nie można porównać z konkretnym wykonawcą czy stylem muzycznym. Płyta "Draconian Times" zawiera muzykę mroczną, a jednocześnie urzekającą i wciągającą, pełną przenikliwego chłodu, a mimo tego fascynującą.
Warped
Aeroplane
Deep Kick
My Friends
Coffee Shop
Pea
One Big Mob
Walkabout
Tearjerker
One Hot Minute
Falling Into Grace
Shallow Be Thy Game
Transcending
Przyjście do zespołu Red Hot Chili Peppers nowego gitarzysty w sposób znaczący zmieniło muzykę zespołu. Na płycie "One Hot Minute" nadal jest to wspaniała funkowo-rockowa kapela. Nadal w wielu utworach główną rolę odgrywa bas Flei. Nadal w charakterystyczny sposób śpiewa Anthony Kiedis. No właśnie, Kiedis coraz częściej śpiewa, mniej rapuje. Największa jednak przemiana dokonała się w grze gitarzysty. Dave Navarro wprowadził do Red Hot Chili Peppers więcej ostrej, heavymetalowej gitary. W pewien sposób odmienił oblicze zespołu i tchnął w niego nowe życie. Na krótko, o czym przekonuje kolejna płyta. Zawarta na tym albumie muzyka jest bardzo mroczna i niepokojąca, podana spokojnie, melodyjnie i nastrojowo. Zespół często zapędza się w rzadko penetrowane do tej pory rejony psychodelii czy orientu.
Intro
Break & Enter
Their Law
Full Throttle
Voodoo People
Speedway
The Heat (The Energy)
Poison
No Good (Start The Dance)
One Love (Edit)
3 Kilos
Skylined
Claustrophobic Sting
Płyta "Music For The Jilted Generation" nie jest płytą rockową. Grupa Prodigy tworzy muzykę opartą głównie o instrumenty elektroniczne. A jednak ma wiele wspólnego z rockiem, przede wszystkim z rockiem industrialnym. Brak w zasadzie tekstu powoduje, że ta transowa muzyka instrumentalna to twórczość niekonwencjonalna. Nad wszystkim unosi się aura jakiegoś tajemniczego misterium. Tworzone przez muzykę obrazy pozwalają na jej indywidualny odbiór. Każdy na swój sposób będzie interpretował dochodzące do niego dźwięki. Album nie zawiera muzyki rockowej, ale pokazuje te tereny muzyczne, których dzięki swojemu instrumentarium rock nigdy nie będzie penetrował. A szkoda, ponieważ i tutaj można znaleźć coś ciekawego.
Nutshell
Brother
No Excuses
Sludge Factory
Down In A Hole
Angry Chair
Rooster
Got Me Wrong
Heaven Beside You
Would
Frogs
Over Now
Killer Is Me
"MTV Unplugged" to kolejna z cyklu płyt nagranych na żywo. I kolejny grunge'owy zespół wypada wspaniale w tego typu koncercie. Album wspaniale oddaje klimat występu na żywo. Słychać, że muzycy Alice In Chains bawią się graniem, są spontaniczni i wyluzowani. Wyciszone, trochę monotonne i przygnębiające granie, trochę przypomina oblicze zespołu prezentowane na płytach "Jar Of Flies" czy "Sap". Muzycy poradzili sobie także z ostrzejszym materiałem - potrafili wykorzystać do maksimum możliwości gitar akustycznych, by szybkie i ostre granie zastąpić brzmieniem potężnym i niesamowitym, wręcz wbijającym w fotel. Dzięki akustycznym instrumentom, trochę wyciszonym, można docenić dialog wokalny, jaki prowadzą ze sobą wokaliści. Kolejny album ukazujący w czym tkwi siła grunge'u.
(Da Le) Yaleo
Love Of My Life
Put Your Lights On
Africa Bamba
Smooth
Do You Like The Way
Maria Maria
Migra
Corazon Espinado
Wishing It Was
El Farol
Primavera
The Calling
Carlos Santana po raz kolejny zaskoczył swoich słuchaczy. Tym razem zestawem zaproszonych do nagrania płyty "Supernatural" muzyków. Południowoamerykański rytm i niepowtarzalne brzmienie gitary mistrza skonfrontowane zostały z wieloma tanecznymi gatunkami muzyki. I po raz kolejny gitara Santany wyszła z konfrontacji zwycięsko. Pozostaje on nadal tym samym gitarzystą, który pod koniec lat 60-tych, grając bluesrocka, stworzył charakterystyczny sposób gry na gitarze, rozpoznawalny do dzisiaj. A gwiazdy hip hopu czy soulu? Mogły tylko współuczestniczyć w tworzeniu kolejnego niepowtarzalnego dzieła. Tym razem wyjątkowość tego dzieła to także ich zasługa, ponieważ wnieśli wiele od siebie do latynoskiego brzmienia zespołu Santany.
Testify
Guerilla Radio
Calm Like A Bomb
Mic Check
Sleep Now In The Fire
Born Of A Broken Man
Born As A Ghost
Maria
Voice Of The Voiceless
New Millennium Homes
Ashes In The Fall
War Within A Breath
Grupa Rage Against The Machine wydała kolejną płytę, która ukazuje ewolucję jej stylu muzycznego. Na "The Battle Of Los Angeles" nadal słychać charakterystyczne elementy rage'owego stylu - rapowanie Zacka De La Rochy i gitarę Toma Morello. Z muzycznego punktu widzenia płyta jest troszkę lepsza od debiutu. Jest ona bardziej funkowa, bardziej buja. Są także ledwo wychwytywalne odniesienia do innych gatunków muzycznych. Może nawet na tym albumie więcej się dzieje. Lecz brakuje na niej siły przebicia debiutu. Dlatego płyta będzie tylko kolejną w dorobku zespołu. Bo pierwszej płyty nic nie przebije.