ŚW. AUGUSTYN
Aureliusz Augustyn z Hippony, w kościele katolickim znany jako św. Augustyn, był filozofem, teologiem i organizatorem życia kościelnego. Jego autorska koncepcja filozoficzna była przez 700 lat oficjalnie obowiązującą doktryną w kościele katolickim. Wielu protestantów uważa go również za duchowego przodka protestantyzmu, gdyż wywarł on wielki wpływ na nauki Lutra i Kalwina.
System filozoficzny św. Augustyna można scharakteryzować jako konsekwentne przystosowanie klasycznego platonizmu do treści zawartych w teologicznej doktrynie chrześcijańskiej. Próby takiego przystosowania były już przeprowadzane przez wcześniejszych filozofów chrześcijańskich, jednak dopiero św. Augustyn zdołał przez stworzenie nowych pojęć iluminacji, łaski i teodycei stworzyć w miarę spójny i przekonujący system filozoficzny w tym duchu.
W filozofii św. Augustyna bardzo często pojawia się dualizm świata. Także w kształtowaniu państwa widzi dwie przeciwstawne treści, państwo boże i państwo ziemskie. Państwo boże wyraża się doskonałością, zaś państwo ziemskie nie jest wolne od wad, gdyż zgodnie z filozofią augustiańską Bóg cały czas dostraja stworzony przez siebie świat. Tak więc państwo ziemskie nie może być doskonałe. Ważnym elementem w filozofii augustiańskiej zajmuje pojęcie zła, będące wytworem wolnego człowieka, a nie Boga. Bóg dał możliwość czynienia zła, aby człowiek mógł docenić dobro, które jest mu dane i czeka na niego.


O PAŃSTWIE BOŻYM
Jest to dzieło powstałe w początkach V wieku, w którym św. Augustyn przedstawia pochodzenie państwa według Kościoła. Państwo jest darem Boga, ale przejście do stanu państwowego nastąpiło w skutek zepsucia natury ludzkiej. Bóg dokonał tego z powodu grzechu, tak więc gdyby nie upadek ludzi, państwa nie byłoby. Państwo augustiańskie posiada jedną, wyjątkową cechę, a mianowicie Boga jako przewodnika i opiekuna, który ustanawia władzę, porządek i sprawiedliwość, która od niego pochodzi.
Św. Augustyn w historii ludzkości widział walkę dwóch porządków, państwa bożego oraz państwa ziemskiego. Rozdzielenie tych dwóch form państwowości porządkuje skomplikowany obraz świata. Między tymi państwami, które ciągle się nie tylko uzupełniają, ale także łączą i wypełniają, toczy się nieustanna walka, którą wygrać może tylko państwo boże. Uosabia ono bowiem świat wartości, sacrum, miłość, życie i zbawienie.
Św. Augustyn uważał, że człowiek kieruje się w życiu tylko złem, popierał więc silną władzę państwową. Traktował władzę jako bicz boży, osobę trzymającą w ryzach grzeszne społeczeństwo. Był on wręcz zwolennikiem tyrani, uważał bowiem, że władza ma prawo do stosowania represji na ślepo. Ludzie mieli prawo obalić tyrana tylko w przypadku, gdyby sprzeciwił się prawu bożemu. Dobrym władcą był ten, który służy Bogu i siłą powstrzymuje poddanych od grzechu. Obywatelami państwa ziemskiego byli wszyscy źli, grzeszni. Człowiek ze złego w dobrego mógł się przemienić tylko z łaski bożej, więc jedyną funkcją państwa ziemskiego była represja wobec grzesznych. Chrześcijanie powinni byli tolerować władze nawet wówczas, gdy była identyczna z bezkarnością.


Moje przemyślenia