JEAN-JACQUES ROUSSEAU
Jean-Jacques Rousseau był szwajcarskim pisarzem tworzącym w języku francuskim, filozofem i pedagogiem, autorem koncepcji swobodnego wychowania. Pochodził z drobnomieszczańskiej rodziny genewskiej, był samoukiem, w cały swoim życiu nie odebrał żadnego wykształcenia. Jego najważniejsze dzieło "O umowie społecznej" jest uznawane za filar konstruktualizmu, będącego podwaliną współczesnej demokracji. Był propagatorem rewolucji dla samej rewolucji, twórcą idei buntu przeciw całemu światu.
W swojej filozofii Jean-Jacques Rousseau odrzucał teorię postępu, uważając że nauka i sztuka nie prowadziły człowieka do dobra. Według filozofa rozwój prowadził do degradacji moralnej przez stłumienie naturalnych instynktów, które czyniły człowieka dobrym. W wyniku postępu racjonalności człowiek stracił naturalność, ciągłe dążenie do zaspokajania potrzeb rozumu czyniło człowieka nieszczęśliwym. Koncepcja Rousseau była stosunkowo prosta: nauka dawała ludziom dobrobyt, który przeistaczał się w zbytek, ten w rozprężenie, a ono w upadek.
W swojej koncepcji społeczno-politycznej Jean-Jacques Rousseau wzywał do ogólnoświatowej rewolucji przeciwko wszystkim ówczesnym rządom, nawet demokratycznym, i stworzenia demokracji idealnej opartej na umowie społecznej. Nie miał jasno sprecyzowanej wizji, jak miałoby wyglądać społeczeństwo po zmianach, dla niego rewolucja była celem samym w sobie. Prezentowana przez filozofa idea buntu przeciwko całemu światu miała podwaliny w jego osobistych porażkach, a nienawiść do ludzi w nienawiści do świata, tradycji i kultury.


O UMOWIE SPOŁECZNEJ
Jest to wydane w roku 1762 dzieło Jeana-Jacquesa Rousseau, będące kwintesencją jego poglądów. Jest to klasyczna utopia polityczna, a jej popularność wynikała z mody na nonkonformizm. Traktaty stanowiące dzieło zawierały idee, które zezwalały wszystkim obywatelom zebrać się, zawrzeć umowę społeczną i założyć nowe państwo, jednym aktem pogrążając dotychczasowy porządek. Dla autora konstruktywizm ludu nie posiadał jakichkolwiek ograniczeń i lud mógł przekształcić świat wedle swojej wolnej woli.
Utopię autora charakteryzowało przyjęcie założenia, że opisana przez niego demokracja totalitarna była jedynym prawowitym ustrojem. Wszelki inny ustrój określany był jako tyrania, nawet gdy lud jednomyślnie legitymował ten ustrój. Rousseau uznawał bowiem tylko absolutną, niezbywalną i nieograniczoną pierwotną suwerenność ludu, co stanowiło w praktyce delegitymizację wszelkich innych ustrojów. Zgodnie z poglądami filozofa, mogła jedynie istnieć demokracja bezpośrednia, gdzie cały lud pełnił rolę rządu.
Jean-Jacques Rousseau przekonywał, że człowiek jako odrębna jednostka mógł być egoistyczny i przedkładać własne korzyści nad dobro ogółu, jednakże jako członek tego ogółu wyzbywa się egozimu, aby przyczynić się do utworzenia woli ogółu, która sama w sobie jest powszechną suwerennością. Powszechna suwerenność decyduje o tym, co jest dobre dla społeczeństwa jako całości. W przypadku filozofa teoria powszechnej suwerenności zawiera koncepcje woli ogółu, będącej czymś więcej niż sumą woli poszczególnych jednostek.


Moje przemyślenia