PLATON
Platon jest powszechnie uznawany za jednego z najwybitniejszych filozofów starożytności. Był twórcą systemu filozoficznego zwanego obecnie idealizmem platońskim. System Platona w ten czy inny sposób obecny jest stale w europejskiej tradycji filozoficznej. Uważa się, że to od Platona zaczyna się właściwa filozofia europejska, rozumiana jako systematyczna nauka, a nie przypadkowe spekulacje.
W filozofii Platona najważniejsze miejsce zajmowała idea dobra, także w sferze państwa najważniejże było jego dobro. Dobre było wszystko, co prowadziło do dobra państwa. Nawet kłamstwo rządzących było pozytywne, jeśli służyło wyższemu celowi, czyli dobru państwa. Nadrzędną wartością dla Platona była sprawiedliwość, wyrażająca się tym, że każdy robił to, co do niego należy.
Idealne państwo polegało na podziale zadań, którym powinny odpowiadać trzy stany społeczeństwa: stan uczonych (władców-filozofów) dbających o rozumne kierowanie państwem i umożliwiających prowadzenie przez pozostałych obywateli rozumnego i cnotliwego życia, stan strażników (wojskowych) dbających o wewnętrzne i zewnętrzne bezpieczeństwo państwa oraz stan żywicieli, zapewniających zaopatrzenie wspólnoty w potrzebne dobra materialne. Platon kładł ogromny nacisk na hierarchię społeczeństwa, utożsamiał losy państwa z losem klasy rządzącej.


PAŃSTWO
Jest to dzieło filozoficzno-polityczne powstałe ok. 360 roku p.n.e., napisane w formie dialogu. Przedstawia ono syntezę poglądów na temat funkcjonowania społeczeństwa i ogólnie tego, co nazywa "filozofią rzeczy ludzkich". Porusza szereg zagadnień dotyczących etyki, filozofii politycznej, epistemologii, ontologii i etyki medycyny. Można w tym dziele odnaleźć także zalążki idei, które dzisiaj nazwalibyśmy komunistycznymi oraz teorii ekonomicznej.
W dialogu tym rozmówcy dyskutują o istocie sprawiedliwości, o jej znaczeniu w idealnym państwie oraz o cechach, jakimi powinni się charakteryzować władcy i obywatele takiego państwa. Platońska teoria państwa była normatywną teorią państwa „najlepszego”, skonstruowaną wedle idei dobra i sprawiedliwości. Państwo najlepsze winno dążyć do zalet najwyższych i właściwych ideom, za takie Platon uważał powszechność i stałość. Ponadto Platon twierdził, że państwo doskonałe to państwo ascetyczne, dążące do idealnego celu, którego osiągnięcie nie zapewnia obywatelom bezpośrednich korzyści ani rozkoszy, ani dóbr doczesnych, wręcz przeciwnie, wymaga wyrzeczenia się dóbr doczesnych.
Według Platona konkretne zadania człowieka objawiają się w pełni nie w życiu jednostkowym, lecz w społecznym. Od obywateli wymagał stałości w sposobie myślenia i odczuwania, jednostki podlegające na ogół zmiennym uczuciom powinny być wydalone z doskonałego państwa. Platon twierdził, że państwo idealne ma jeden cel obowiązujący wszystkich. Nie jest dopuszczalne, aby każdy obywatel dążył na swoją rękę do swojego dobra. Stąd też życzliwy był przede wszystkim rządom silnym i „społecznościom zamkniętym”.


Moje przemyślenia