NICCOLÒ MACHIAVELLI
Niccolò Machiavelli był filozofem, pisarzem społeczno-politycznym oraz dyplomatą florenckim. Był jedną z kluczowych postaci włoskiego renesansu, autorem doktryny politycznej zwanej makiawelizmem. W tradycji anglosaskiej powszechnie uznaje się go za ojca nauk politycznych, nazywa także założycielem nowożytnej filozofii polityki i odkrywcą "nowego moralnego kontynentu". Jest autorem kontrowersyjnej pracy o sprawowaniu władzy pt. "Książę".
W filozofii Machiavellego uwagę zwracają takie cechy jak amoralizm, cynizm i wyrachowanie, przypisywane postawie makawelistycznej. Wynika to ze specyficznego podejścia do problematyki państwa, stało się to także podstawą doktryny politycznej. Makiawelizm jako doktrynę polityczną cechuje głównie ocenianie działań politycznych poprzez skuteczność. Działania moralnie dwuznaczne oraz nacechowane brakiem skrupułów czy przewrotnością tłumaczone są racją stanu.
Do polityki Niccolò Machiavelli podchodził w sposób naukowo-techniczny. Ograniczał on pojęcie polityki do spraw związanych z bezpieczeństwem zewnętrznym i wewnętrznym, stabilności i poziomu zamożności. Jego nowartorstwo polegało na traktowaniu państwa jako tworu całkowicie ludzkiego, bez pierwiastka boskiego. Rozumiejąc państwo jako twór złożony z władcy i podporządkowanych mu jednostek, mało interesował się społeczeństwem, a bardziej warunkami działania w danym ustroju politycznym.


KSIĄŻĘ
Jest to napisane w 1517 roku, a opublikowane w 1532 roku, już po śmierci autora, dzieło Niccolò Machiavellego, w którym autor przedstawia swoje poglądy na sprawowanie władzy. Tłem historycznym dla powstania tej książki jest upadek Republiki Florenckiej i nastanie władzy Medyceuszy we Florencji. Machiavelli chciał pokazać, jak książęta z rodu Medyceuszy powinni rządzić zarówno Florencją, jak i doprowadzić do zjednoczenia Włoch.
Książka jest poradnikiem skutecznego sprawowania władzy. Sprawowanie władzy jest celem nadrzędnym, usprawiedliwiającym podejmowanie decyzji nieetycznych, o ile okazały się skuteczne w utrzymaniu zdobytej władzy. Aspekt działania władcy niezgodnego z zasadami moralnymi i czasami wbrew prawu jest najczęściej poruszanym podcza analiz tego dzieła. Zapomina się przy tym, że jest to wyrwane z całościowego kontekstu dzieła, w którym autor zwraca uwagę, że działanie nieetyczne i wyrachowane konieczne jest tylko w ściśle określonych sytuacjach. Machiavelli uważa bowiem, że człowiek kieruje się egoizmem, większość ludzi jest złych, a władca musi utrzymać się u władzy właśnie wbrew takim ludziom.
Według Machiavellego władca nie może posiadać jedynie dobrych cech. Dla niego polityka oderwała się od etyki, dlatego trzymanie się tylko dobrych postępków prowadzi do zginięcia wśród ludzi złych. Człowiek kieruje się niskimi pobudkami i egoizmem, sztuka rządzenia polega więc na poskromieniu złych instynktów poddanych, co można uczynić za pomocą prawa. Kluczowym dla władcy jest zrozumienie, na czym polega dobre i złe posługiwanie się okrucieństwem.


Moje przemyślenia