EDMUND BURKE
Edmund Burke był irlandzkim politykiem i filozofem, twórcą nowoczesnego konserwatyzmu. Pochodził z dublińskiej rodziny adwokackiej, był absolwentem Trinity College. W drugiej połowie XVIII wieku był jednym z czołowych polityków Brytyjskiej Partii Wigów, na tyle wpływowym, by wprowadzić więcej dyscypliny do pracy angielskiego gabinetu ministerialnego. Przez trzydzieści lat współpracował także z rocznikiem "The Annual Register", rejestrem światowych wydarzeń obserwowanych z brytyjskiej perspektywy.
Edmund Burke był twórcą nowego nurtu w myśli politycznej, jakim był konserwatyzm ewolucyjny. W swoich poglądach sprzeciwiał się przede wszystkim działaniom rewolucyjnym, nie negując jednak potrzeby zmian. Centralne miejsce w jego rozważaniach zajmował naród, który jako organiczna całość rozwija się ewolucyjnie, opierając się na tradycji i wzorcach kulturowych. Dlatego każda rewolucja oznacza samozagładę i unicestwienie wartości narodowych, postęp natomiast może być wynikiem zbiorowego wysiłku wielu pokoleń.
Edmunda Burke uznaje się za twórcę doktryny konserwatyzmu ewolucyjnego, niemniej w jego doktrynie można spotkać także elementy, które świadczą o tym, iż Burke był także demokratą oraz liberała. Popierał zasadę równowagi sił politycznych, niezależność parlamentu oraz prawo kolonii amerykańskich do niepodległości. Był zwolennikiem ewolucyjnych zmian, szacunku dla dziedzictwa wcześniejszych pokoleń oraz przeciwnikiem budowania świata od podstaw. Godząc się z pewnymi zdobyczami rewolucji, włączał je do tych, które mają zostać konserwowane.


ROZWAŻANIA O REWOLUCJI WE FRANCJI
Jest to wydane w 1790 roku dzieło Edmunda Burke, której wydanie uważa się za początek nurtu myśli politycznej zwanego konserwatyzmem ewolucyjnym lub ewolucjonizmem. Dzieło jest jedną z determinant wysiłku podjętego przez autora w celu przeszktałceniu tradycjonalizmu w samoświadomą i w pełni pojętą polityczną filozofię konserwatyzmu. Swoim dziełem Edmund Burke wywołał wiele dyskusji i kontrowersji w Wielkiej Brytanii, jednak przebieg rewolucji pokazał, iż w wielu momentach miał rację.
Dzieło jest brytyjską odpowiedzią na rewolucję francuską, próbą odniesienia się do początkowej fazy wydarzeń, jakie od połowy 1789 roku miały miejsce we Francji. Autor potępiał w niej samą rewolucję, stosowane przez rewolucjonistów metody obalania absolutyzmu, lecz nie negował potrzeby zmian. Doradzał Francuzom skorzystanie w obalaniu monarchii z ich własnego dorobku wolnościowego, tzn. z instytucji jaką były Stany Generalne.
W swoim dziele Burke wyrażał zmartwienie o zachowanie tak zwanego „związku generacyjnego” między pokoleniami, by zbyt radykalna zmiana nie spowodowała, że starsi i młodsi nie będą mogli zrozumieć się nawzajem. Rewolucję traktował jako niedozwolone zerwanie ciągłości historycznej, gdyż naród jest dziełem wielu generacji, tych przeszłych, obecnych i przyszłych. Zdaniem polityka, żadna generacja nie ma prawa podejmowania decyzji w imieniu pozostałych, a rewolucja jest właśnie taką nieuprawnioną decyzją.


Moje przemyślenia