ARYSTOTELES
Arystoteles uważany jest za jednego z trzech najważniejszych filozofów starożytnej Grecji. Stworzył spójny system filozoficzny, który bardzo silnie oddziaływał na filozofię i naukę europejską, a jego chrześcijańska odmiana jest po dziś dzień oficjalną filozofią Kościoła Katolickiego. Położył on ogromne zasługi w astronomii, fizyce, biologii i logice, jednak część jego teorii okazała się błędna, mimo tego zainspirowała do poszukiwania nowych hipotez w tych dziedzinach.
W filozofii Arystotelesa główny nacisk położony został na podział nauk. Wyróżnione zostały nauki teoretyczne, praktyczne oraz pojetyczne (wytwórcze). W opinii Arystotelesa największą wartość reprezentuje metafizyka, która dąży do zaspokojenia tylko i wyłącznie ludzkiej potrzeby czystego poznania. Arystoteles położył także duży nacisk na poznanie i zdobywanie doświadczeń. Od tych dwóch właściwości człowieka uzależnił zdobywanie wiedzy i posługiwanie się nią. Stworzył on podwaliny pod logikę, czyli naukę o myśleniu jako takim.
Dla Arystotelesa państwo jest naturalną formą społeczeństwa i powinno być dopasowane do społeczeństwa i warunków, w których żyje. Oznacza to, że różne formy państwa są dobre dla różnych społeczeństw. Jednak podstawową jednostką organizacyjną w systemie politycznym Arystotelesa jest rodzina. To rodziny łączą się w gminy, a te dopiero w państwo. Opowiadał się on za poszanowaniem własności prywatnej, a także usprawiedliwiał potrzebę instytucji niewolnictwa.


POLITYKA
Jest to traktat Arystotelesa, w którym wykłada w systematyczny sposób swoje poglądy na organizację państwa i ustroju. Jest to pierwszy pełny model funkcjonowania państwa. Traktat przypomina w formie dialog wewnętrzny i jest bardzo szczegółową syntezą tego, co wyniósł z empirycznej analizy zebranych 158 statutów wszystkich Polis ówczesnej Hellady.
Dzieło to skupia się głównie na krytyce idealnego ustroju, jaki stworzył Platon. Krytykując państwo platońskie ukazuje absurd wspólnoty kobiet i własności, gdyż prowadzi ona do zaniedbań, bo odpowiedzialność staje się rozproszona. Zanik więzi rodzinnych prowadzi do destrukcji stosunków międzyludzkich, a nie wzmocnienia ich. Arystoteles twierdzi, iż aby państwo mogło istnieć potrzebna jest różnorodność, gdyż centralizacja i ujednolicenie prowadzi do zaprzeczenia idei państwa, które ma być wspólnotą a nie jednolitym organizmem.
Istotą państwa jest szczęśliwe życie, człowiek szczęście odnajduje w życiu w społeczeństwie. W organizacji wspólnoty państwowej stosunki społeczne muszą być ściśle uregulowane, ale i podporządkowane wspólnemu celowi, jakim jest dobro. Dobro powinno być rozpatrywane w zgodności z rzeczywistością. Państwo to wspólnota najistotniejsza, bo oparta na zasadniczej różnicy pomiędzy rządzącymi i rządzonymi, którzy to z kolei również mają władzę, lecz jako głowy domu lub panowie swych niewolników, a to już jest zależność nie mająca stricte znamion państwowości. Forma rządów powinna opierać się o kategorię dobra wspólnego (monarchia, arystokracja, politeja), a nie dobra rządzących (tyrania, oligarchia, demokracja).


Moje przemyślenia